Derby, czyli zapadnia dla trenerów. Grzelak jest kolejnym
Listopad, czyli derby i zwolnienia
Robert Maaskant, który niedawno został zatrudniony na stanowisku selekcjonera reprezentacji Tuvalu, został zwolniony z Wisły w listopadzie 2011 roku, po trzeciej porażce z rzędu w lidze i europejskich pucharach. Bogusław Cupiał postanowił rozstać się ze szkoleniowcem, który kilka miesięcy wcześniej zapewnił klubowi 13., ostatnie jak dotąd, mistrzostwo Polski.
Obowiązki Maaskanta przejął Kazimierz Moskal, a kilka lat później – w 2015 roku – sam musiał pogodzić się ze stratą pracy po nieudanej jesiennej rywalizacji z Cracovią. Michał Probierz jako jeden z nielicznych pracował i w Wiśle, i w Cracovii. Ostatnim akordem jego współpracy z Pasami były przegrane derby na stadionie Wisły w listopadzie 2021 roku.
Trudne warunki
Teraz przyszła kolej na Bartosza Grzelaka. Pracował w klubie przy ul. Kałuży w trudnych warunkach, w atmosferze kolejnych przepychanek na szczytach władzy. Nie każdy trener potrafi zbudować taką atmosferę, że zawodnicy są w stanie pójść za sobą w ogień, gdy dookoła wszystko się pali. Kilka lat temu potrafił to zrobić w Wiśle Maciej Stolarczyk. Jednak patrząc szerzej na piłkę ,w tym naszą ligę, był to wyjątek od reguły. Gdzie nie ma spokoju w gabinetach, tam też przeważnie nie zgadzają się wyniki.
Mając na uwadze zawirowania, trudno jest jednoznacznie oceniać Grzelaka. Zaledwie trzy zwycięstwa w 14 meczach ekstraklasy i odpadnięcie z drugoligowcem w Pucharze Polski pokazuje, jak wielką trudność miał zespół z odnoszeniem zwycięstw.
Przelana czara goryczy
Te przykłady z XXI wieku pokazują, że szkoleniowcy szczególnie muszą się mieć na baczności, gdy zbliża się spotkanie z rywalem z drugiej strony Błoń – zwłaszcza, gdy od dłuższego czasu forma ich drużyn jest słaba. W piątek remis był w zasięgu podopiecznych Grzelaka. Czy coś by zmienił? Być może przedłużyłby mu pracę o kilka tygodni.
Grzelak miał w Pasach średnią 0,86 punktu na mecz. Gdy przychodził, miał za zadanie utrzymać drużynę. Udało się dzięki pięciu remisom. Potem zespół miał iść w górę, ale po zrobieniu jednego kroku do przodu, często robił dwa do tyłu.
